...आणि म्हातारीच्या अंगावर सायकल गेली (चुकून )

मला लहानपणापासूनच सायकलची भारी हौस..चालण्याऐवजी सायकल आवडायची...लहानपण गावातच गेलं त्यामुळे स्पेशल लहान मुलांची सायकल वगैरे काही फालतू लाड नसायचे...जी मिळेल ती घ्यायची...मोठी सायकल त्याच्या दांड्याच्या मधून पाय टाकून एक चालवायला लागायची...जड बुदुक सायकल खुपदा पेलायची नाही आणि मी खाली आणि सायकल वर असा प्रकार व्हायचा...पण हौस काही फिटली नाही...अजूनही...

गावाला सायकल चालवताना फार्फार गोष्टींचे भान ठेवायला लागायचे...तुम्हाला वाटेल गावात काय खूप रहदारी नसते त्यामुळे किती सोपंय सायकल चालवणं...पण ते काही खरं नाही..धुळीचा रस्ता आणि त्याभोवती बऱ्याचदा येड्या बाभळीचे काटे (खरं तर हे काटे मेले सगळीचकडे असायचे) , गाय, बैल, म्हशी आणि देवाला सोडलेला वळू ( याला काहीतरी नाव आहे ते विसरले) ...भटके कुत्रे बोनुस...याशिवाय अधेमध्ये रस्ता सोडून पळणारे पोरं आणि चालणारे  बाया...जरा धक्का लागली कि निघालीच तुमची आय-माय....

अशातच एकदा मी ६-८ वर्षाची असताना सायकल खेळत होते आणि जवळच्या घराच्या पारावर असलेल्या येड्या बाभळीच्या सरपणावर पडले...माझी लहान बहिण आणि तिच्याच वयाची मामाची मुलगी या दोघी जवळच खेळत होत्या...मी पडले हे पाहून या भवान्या जवळ आल्या आणि त्यांना "मला काट्यातून बाहेर यायला मदत कर...हे काटे बाजूला घे" सांगितले ....मदत दूरच पण या दोघी फिदीफिदी हसायला लागल्या...मला इतका राग आला...मग मी कशीतरी त्या काट्यातून बाहेर आले आणि या दोघींना फटकावले...लागल्या लगेच जोरजोरात भोकाड पसरायला...ते ऐकून माझी आई बाहेर आली आणि मी काट्यात पडले, मला लागलं हे काही न बघता मला धपाटा घातला...आणि मी काट्यात पडल्याचे सांगितले तर ती पण हसायला लागली...दुष्ट आहेत सगळे...

हां...तर काय सांगत होते मी ? म्हातारीच्या अंगावर सायकल कशी गेली...तर आम्ही पुण्याला मामाकडे गेलो होतो एका सुट्टीत...त्यावेळी मी काहीतरी १० एक वर्षाची असेन...तिथेही सायकल खेळायचे चालू होते...मामा ज्या ठिकाणी राहत होता त्या गल्लीचा रस्ता सरळसोट नव्हता तर मध्येमध्ये मोठे दगड, उंचवटे इ. सायकल चालावण्यासाठीच्या दृष्टीने लहान मुलांसाठी एक साहसी रस्ता होता...ते च्यालेंज घेऊन मी दिवसभर भिरीभिरी सायकल खेळायचे...एकदोनदा म्हशींच्या गोठयातच घुसणार होते...असो..

तर इतरही अशा सायकल खेळणाऱ्या पोरी होत्या त्यांच्याबरोबर मैत्री झाली... एका सकाळी छान उन पडले होते आणि आवरून मी सायकल खेळायला बाहेर पडले...म्हशींच्या गोठ्यापासून थोडे पुढे गेल्यावर एका मैत्रिणीची हाक ऐकू आली...ती मला तिच्याकडचे एक पुस्तक वाचायला देणार होती...मी आपली वर बघून तिच्याशी बोलत सायकल चालवत होते...तिच्या घराच्या समोर एक स्कूटर उभी होती....पाय ठेवतो त्या जागी एक आजीबाई बसल्या होत्या...बऱ्याच म्हाताऱ्या होत्या...मामीने नंतर सांगितले कि त्यांचे वय ९० वर्षे आहे....तर वर बघून सायकल चालवताना समोर लक्ष राहत नाही हे त्या दिवशी कळले...आणि त्याचबरोबर आपल्याला अजून सायकल नीट चालवता येत नाही हाही साक्षात्कार झाला...तोल गेला आणि मी स्कूटरवर आपटले...त्याबरोबर आजीबाई पडल्या....मग एकाच गोंधळ....त्यांच्या घरातला एक माणूस आला आणि मला बोलायला लागला...माझी सायकल अडवून धरली ....मी १० एक वर्षाचीच होते त्यामुळे अक्कल नव्हती...मी चुकले मला कळले पण त्या माणसाचा राग आला होता....आणि माफी मागण्या ऐवजी मी वाद घालायला लागले...मग आमच्या घरापर्यंत बातमी गेली आणि मामी आणि आई आली आणि लोकांची समजूत घातली....आजींची चौकशी केली...फार काही झाले नव्हते पण त्यांचे वय बघता काळजी घेणे जरुरी होते...

मग मी त्या आजींना sorry म्हणून आले आणि सायकल घेऊन घरी आलो.........मग पुन्हा काही सायकलला हात लावू दिला नाही...नंतर पुन्हा कधी मामाकडे गेलो कि त्या घटनेची आठवण यायची...

डॉक्टरीणबाई

मागच्या वर्षी आम्ही भारतात गेलो होतो...माझे आई वडील पनवेलात राहत होते...नवऱ्याचे CBD त ....मी पनवेलात गेले होते २ दिवसासाठी...दुसर्या दिवशी दुपारी माझ्या लेकीची शी धुवायला गेल्यावर माझ्या आईला दिसले कि किंचित लालसर आहे...कदाचित रक्त असेल म्हणून ताबडतोब डॉक्टरकडे जावे...मला काही एवढे विशेष आहे असे वाटले नाही पण आईने खूपच जोर केला म्हणून जवळच्याच क्लिनिक मध्ये जिथे बालरोगतद्न्य असते इथे गेलो...गेल्यावर कळले कि त्या इथे येत नाहीत...मग त्यांच्या क्लिनिक मध्ये गेलो...

क्लिनिक मध्ये गेल्यावर थोडा वेळाने बाई आल्या आणि तपासले...विचारले काही वेगळे खाल्ले पिल्ले का? "नाही, पण हे लोक हल्लीच भारतात आले अमेरिकेतून आणि बाळाची पहिलीच visit आहे ", माझी आई...मग मला विचारले तुम्ही बाळाच्या कोण ,"आई"...बरं...बाळाला gastro वाटतोय,admit करावे लागेल...फारसे सिरीयस नाही पण काहीही होऊ शकते...निर्णय तुमचा...मी घाबरले...नवर्याला फोन करून विचारले. आता फोनवर त्याला डॉक्टर admit कर म्हणतेय सांगितल्यावर तो होच म्हणणार...तर admit केले...त्याआधी private रूमचा भाव सांगून general पेक्षा बरे म्हणून रूम घेतली... हाताला सलाईन वगैरे लावले...मग नवरा आला..थोड्या वेळाने इतर लोकांशी बोलले तर कळले कि सगळ्यांना gastro साठीच admit केले आहे....बांर...

दुसर्या दिवशी डॉक्टरीणबाई आल्या आणि मला सांगायला लागल्या कि त्यांची वन्स अमेरिकेत आहे....त्यांना पण कसे अमेरिकेत जायला मिळत होते...पण नवर्याला तिथे operation करायला नाकारले म्हणून नवर्याने इथेच राहायचे ठरवले....नाहीतर कश्या त्या पण आत्ता अमेरिकेत असत्या...वगैरे...मला काही त्यांचा रंग ठीक वाटलं नाही...म्हणून बाळाला बरे वाटल्यावर लगेच discharge घ्यायचे ठरवले...डॉक्टर नाहीच म्हणत होत्या....पण विशेष काही नव्हते आणि gastro पण नव्हता मग कशाला ठेवायचे आणि CBD ओळखीच्या डॉक्टरकडे नेऊया म्हणून discharge घेतला...
बिल आले....अक्षरशः अव्वाच्या सव्वा बिल लावले होते...आम्ही विचारायला गेलो..नवरा नकोच म्हणत होता...पण मी आग्रह केला...डॉक्टरीणबाई काय म्हणाली असेल? " तुम्ही अमेरिकेत राहता...तिथे किती बिल होते मला माहिती आहे...तिथल्यापेक्षा हे कमीच आहे...तुम्हाला काही हे जड नाही."

"आम्ही तुम्हाला द्यायला पैशे कमवीत नाही...तुम्ही इथल्याप्रमाणे बिल लावा." काही charges अव्वाच सव्वा होते ते सांगितले...तर त्या म्हणे कि मी तुम्हाला इतर बिल दाखवते...मी म्हंटल दाखवा...तर आम्ही तिथेच उभे आणि हि बाई खाली मान घालून काहीच बोलेना...म्हंटल हि काही दाखवणार नाही इतर बिल...
शेवटी आम्ही बाहेर आलो...मी नवर्याला म्हंटले हजारभर रुपये कमीच देऊ...उघडपणे ती बाई आपल्याला लुबाडतेय....हा पुळचट....काही नको..सगळे पैसे भर...अमुक तमुक...शेवटी मी वैतागले....पैसे काही मी कमवीत नाही...खड्ड्यात जा...माझ्याकडचे १०० रुपय काही दिले नाही..त्याने काय फरक पडनार...पण माझ्या मनाचे समाधान...

काही दिवसांनी तिथल्या सरकारी शाळेच्या कुंपणावर याच बाईची जाहिरात वाचली " फुकट तपासणी शिबीर. लहान मुलाची फुकट शारीरिक तपासणी करून घ्या. डॉ. स्वाती लिखिते".

बरोबर आहे...तपासणी फुकट आणि मग काहीतरी सांगून admit करायला सांगायचे. चांगला धंदा आहे.

communication

I don't like to have a crowd around me.....well, this is not the right sentence to start with but....anyways, I like to be in contact with few people that I feel comfortable with.....but not always....sometimes I don't even take phone calls or don't feel like talking with them....try to call them when I am able to leave the message instead of talking with them...

it's not that I hate to be with people but certainly can't be with them at all the time.....hate to talk shit with the parlor lady.....don't like to go out shopping with other gals, I have to compromise with my plan....not that I usually has any....

May be I am aloner.....like to enjoy things with myself.....may be because at younger age I had girl friends who acted jealous because of all the attention I use to get....few times my so called friends stood me up....anyways,

Recently I joined couple of clubs and been to one's meeting.....Indians.....very noisy and loud meeting.....didn't even get to meet or got to know other gals....so what's the point? May be two- three gals with kids chatting and sharing things will work for me....

Lot of times I find myself opening email a/cs for no reason for many times during the day.....to tell the truth, everyday.....log in to orkut..... invisible....even if I see someone available I hardly chat....but do leave the scrap....I am not sure why I do this? Obviously I need to have some conversation......that's why I am writing this blog!!!......still can't take or should I say don't take initiative to speak with other people.....

Don't know how to end this article.....

Well...

I try to think about funny and crazy things happened to me that I want to write but when I start for some reason I can't think anything but people who hurt me in so many ways....friends, co-worker, family and so on...

Why is that? I don't wanna write about people and events which didn't make me happy or didn't make me laugh....rather they hurt me, many times deliberately...but still I can't forget them....I don't want you guys to read some boring story which might not make you laugh....What can I do to forget these shitty people and events in my life?

Just saying forget it doesn't work...does it? well....anyways...I will keep trying...

My journey to the Nursery

To tell you in a nutshell...this was my first pregnancy and I wasn't prepared....I thought it will be fun because I'll have somebody to play with all day....

I had no idea what goes on during the pregnancy....it was difficult and I put on many many pounds....I was craving Marathi food and couldn't find any authentic Marathi restaurant to satisfy my taste buds....

Things became more and more difficult when in the third trimester I couldn't breathe well, couldn't sleep and couldn't eat well....I was so tired....and I thought it will be easy when baby arrives......don't you laugh!!!

I went to the hospital after a series of contractions and found out that I have meconium....my baby's heartbeat was stopped for few minutes and she couldn't get any oxygen....it was complicated and they had to rush me to the operation theater.....just like in the movies....all of a sudden 7-8 nurses and a doctor came in after few minutes of admission and they inserted various needles and what not into my body......gave me oxygen....and literally ran with the bed I was in to the operation theater....I had no idea what was going on.....I was just responding to whatever they were telling me to do....

All I thinking was to deliver a healthy child....in the operation theater doctor told me that they had to deliver the baby by C-section to save her life....one of the doctors gave me local anesthesia and started to loose the sensation in my body starting my tows....I asked one of the doctors or nurses or somebody in the uniform there that " I am going to fall a sleep now?" , he said "No"....at the same time the nurse was asking for my signature on some paper....they were holding up a cover so that I won't be able to see the operation....

I started shouting "call my husband, call my husband"...." I want my husband".....I was so scared...I had no idea what the hell were they doing behind the curtain....after few minutes my hubby came in and sat beside me....after few more minutes some nurse called him to hold my baby.....Oh boy!!! she was so cute...just like a little doll with a cute little hat and all covered up....I couldn't hold her or touch her at the moment because of the local anesthesia but I started crying....Oh my baby!!!

I was moved to one of the private rooms.....nurses cleaned me up....I kept asking about my baby....she couldn't be with me because of the complications....for four days she was in a Special Care Nursery.....for few more hours I was under anesthesia....I forced my husband many times to get a picture or a video of her.....(his mother was there and told him not to....long story but don't want to think about that woman ever)....finally he did get the video and she was very active and cute even with all the tubes running through the needles from her tiny little body.....after two days the doctor told us that she is having a jaundice and had to keep her under some kind of light for 24hrs....I just couldn't take it.....

But it was over soon and they handed her over to me.....I was so scared to hold her....oh!! how do I change her diaper? What do I do when she cries? How do I feed her? What do I do? But finally it all changed and I enjoyed time with her....she is my life....Can't imagine my life without her....Manimau !!! I love you so much!!!

majhi manu

मनु चार वर्ष्यांची झाली तरी अजुन थोड़े बोबडेच बोलते.......सकाळी उठल्याबरोबर बड बड बड सुरु होते...."आई it's sunny day get up", " I am hungry", "I want breakfast cereal" असे चालू होते.....आपण उठले की मग तिची भूक संपते अणि लगेच खेळायचे असते.....
       " अग आधी दात घास, मग नंतर खेळ "
           "पण मला खेळायचय , आत्ता,"
     "शाळेत जायचय की नाही छोट्या मुलांबरोबर खेळायला ? "
          "नाही.......मला T. V वर thomas लाव....."
हे रोजचेच आहे.....पण थोडेसे distract केल्यावर विसरते....आणि अगदी उड्या मारत गाडीत बसते....बेल्ट तिलाच लावायचा असतो.....काहीही करायचे झाले की कसे करायचे हे माहिती नसतानासुद्धा "मी, मी, मला करायचय, मी करते" असे चालू असते......ऐकूनतर काहीच घेणार नाही.....आरडा ओरडा करुन कधी गोड गोड बोलुन हवे ते करुन घेते....पक्की ड्यम्बिस आहे......एवढासा जिव पण आवाज मात्र अख्या San Jose ला ऐकू जाइल......कधी कशाला नाही म्हंटले की कोठेही असलो तरी ठणाणा करणार....

सगळ्याच गोष्टींचे कौतुक वाटते......मैत्री तर अगदी कोणाही बरोबर करते.......स्वताहाच खेळायला जाइल....खुप मस्ती लागते दिवसभर....दमत कशी नाही कोण जाणे......दुपारीही कधीच झोपत नाही....काही ना काही उद्योग चालूच असतो....कोणतीही गोष्ट पटकन आत्मसात करते....पण मनात असेल तरच करणार....आपण कौतुकाने काही कर म्हंटले तर करेलच असे नाही.....अगदी मनिमाऊच आहे....

प्रचंड प्रेमळ आहे......रोज हजारवेळातरी मला " आई, I Love you " असे गळ्यात पडून म्हणनार........काहीही करत असली तरी बघत बसावेसे वाटते.....बागेत सायकल खेळायला तर खुप आवडते.......

रोज चार तास शाळेत जाते पण विचारले शाळेत काय केले तर " काही नाही" असे उत्तर तयार.......काही ना काही उद्योग शाळेतही चालूच असतात.......creative आहे.....शिकलेली गोष्ट पटकन practical मधे उतरवते.....A -Z  तर दोन वर्ष्यांची असतानाच शिकली.....ते सुद्धा t .v  वर सुपर व्हाय बघून......मला तर चौथी पाचवीपर्यंत इंग्रजी येत नव्हते......

असो....अगदी डोक्यावर नाही बसवणार पण तिच्या इच्छा ज्या आवाक्यात आहेत अणि योग्य वाटतात त्या निश्चितच पूर्ण करणार.....God  belss  her .....

An elephant & two kids

Sometimes some events just don't get out of your head....couple of things happened to me or should I say I witnessed that I can never forget.....

I was may be 20-22 yrs old.....I was coming from college or work I don't remember......It was as usual very hot day in Mumabi....I was very thirsty too.....I was walking down the road to the house and I saw one very old elephant with two people on him.....they were having fun and the elephant was collecting money and stuff that people were giving him.....

As I was walking I looked at the elephant's eyes and saw tears coming out .....lather on his mouth...looked very tired too.....for one moment I thought he is looking at me and asking for help...saying "I am very tired and thirsty. Please help me get out of this misery..", I was stunned for a moment but like a heartless person I kept walking.....definitely I could have gotten bucket or two water for him.....but  I didn't and I still feel guilty....

The other and very disturbing thing happened in the train at around 11pm.....I was coming home from my shift......I was very tired of all day work and study and mainly traveling.....the compartment was little bit crowded but everyone had a seat....on the bench beside me I noticed a muslim woman with around 8month old and 4-5yr old girl.....she clearly wasn't their mother.....the infant was unaware of anything but the girl was little bit scared and hit the woman......the woman yelled "why are you hitting your mother?", I said to the lady beside me that the woman doesn't look their mother at all....she just smiled but the woman with kids heard and looked at me as if I caught her......

I couldn't decide what to do....there was one police hawaldar in the compartment but he didn't look concerned about anything....I thought may be I should tell him but I didn't....my station arrived and stepped out of the train....but couldn't get those kids out of my head......I was walking thinking and I saw one PCO open and decided to call the police.....I called 100 and told them about the woman and where they were headed.....the policeman on the phone told me that I should call railway police and it doesn't come under his authority.....I was stunned and so was the man on the PCO.....he didn't charge me for the phone call but did say that police is no help ......that's true....people who lived in Mumbai would know....

So no action was taken to rescue those kids.....two lives were ruined.....can't imagine what their mothers had to go through.....I am ashamed of myself.....lot of times I put myself through difficult situations to help women and kids in trouble.....but I can't forgive myself for not helping these two innocent kids.....what can do now but to wish that, that woman should suffer insufferable pain in her life....